Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pokój - opowiadanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pokój - opowiadanie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Pokój - Część 2



                Ja żyję? Chyba tak. Słyszałem, choć wokół mnie była cisza. Widziałem, choć bałem się otworzyć oczu. Czułem… Czułem jedynie przyjemne ciepło. Nie zaznałem go nigdy wcześniej. Położyłem dłoń na ziemi, chcąc się podnieść. Była zimna. Wstając ostatkiem sił otworzyłem oczy. Kolejna istota była w pobliżu. Nie bałem się. Wiedziałem, że nie muszę. Po prostu to wiedziałem. W błękicie tych oczu widziałem bezpieczeństwo. Tylko to. Mogłem odejść. Mogłem też opuścić to chore miejsce w którym byłem. Jednak zostałem. Postać była zbyt piękna, bym mógł uciec. Czy to głupota? Tak. To bez celu. Stać, patrząc w oczy czemuś, czego nie powinno się widzieć. Jednak… Nie potrafiłem. Nie potrafiłem oderwać wzroku. Czułem, jak nasz wzrok się krzyżuje, spotyka po drodze, witając ze sobą i biegnąc dalej. 
„Kim jesteś?” - spytałem, choć moje oczekiwania odpowiedzi zostały po chwili stłumione. Postać milczała. Czułem, że ja też powinienem. A może nie? Burza myśli rozpętała się na nowo. Trafiany co chwilę kolejnymi piorunami przestałem zwracać uwagę na wszystko. Wszystko, co było dalej, niż moja skóra przestało właśnie istnieć, mimo, że wciąż mogłem tego dotknąć, poczuć… zobaczyć, a słuch nie dawał o tym zapomnieć. Znów poczułem ciepło. Obraz, który oczy wpuszczały do głowy zaczął zmieniać położenie. Czułem się wyższy. O wiele wyższy. Wszystko mi mówiło, że mogę wszystko. Spojrzałem w stronę dziwnej piękności. Zrobiła kilka kroków w moją stronę. To dobrze? Nie wiem… Ten strach w jej oczach… Coś mi podpowiadało, że robię coś złego. Rozejrzałem się. Na zegarze była ósma dwadzieścia sześć.  Kilka sekund i minuta odeszła w niepamięć, a ja opadłem na ziemię. Spojrzałem w górę. Wszystko z tej perspektywy wyglądało znajomo. Kolory ścian, liście poruszające się za oknem… Wszystko teraz było takie żywe. I ten wiatr… Jakbym go skądś znał… 
„Słaby… Martwy…” -wyraźne sylaby układały się w słowa, gdy nagle pojawił się on. Nie mogłem nic zrobić. Przez załzawione ze strachu oczy widziałem… Właściwie nie wiem co widziałem… Czym szybciej je otarłem, choć to nie na wiele się zdało. Przetarłem je jeszcze raz. Tym razem widziałem wyraźnie. Jednak ten obraz był zupełnie inny, niż ten, zanim poczułem wiatr. Wszędzie był ogień. To, co działo się wokół… Nie czułem gorąca, a języki ognia, mimo że mnie dotykały nie robiły mi krzywdy. Nerwowo zacząłem się rozglądać, mając nadzieję zobaczyć błękit. Po bardzo krótkiej chwili ujrzałem. Ona płonęła. ONA PŁONĘŁA! Jako jedyna w tym pomieszczeniu naprawdę płonęła! Rzuciłem się w jej stronę. Nie pokonałem kilku metrów, gdy poczułem coś twardego na ramieniu. Coś, co mnie zatrzymało. Spojrzałem w tył. Czerwień… Czerń… Nie bałem się już tego. Widziałem w tym cząstkę siebie. Prawdziwą cząstkę siebie, podczas gdy w błękicie widziałem… Właśnie… Nic nie widziałem. Tylko błękit. Znów obróciłem głowę, patrząc na zegar. Dziewiąta jeden. Dwie sekundy do dziewiątej dwa. „Żegnaj” powiedziałem w stronę, w której widziałem resztę błękitu, który obserwowałem, póki nie zniknął. Patrzyłem jeszcze kilka minut w ten punkt. Obróciłem się, czerpiąc przyjemność z czerwieni źrenic. Obraz błękitnookiej był wciąż obecny w mojej głowie. Lecz ona znikła… On jest teraz wieczny

czwartek, 24 grudnia 2015

Pokój - Część 1



                Wstałem. Chłód powietrza zaczął dawać mi się we znaki. Zdziwiłem się, gdyż wszystkie okna i drzwi były pozamykane. Klimatyzacja również była wyłączona. Lekki niepokój ogarnął mój umysł. Wszystko można logicznie wytłumaczyć, ale to lekka przesada. Moje zdolności detektywistyczne nie są na tyle rozwinięte, bym mógł rozwiązać tą zagadkę.
                Ruszyłem w stronę, z której napływały podmuchy. Każdy centymetr pomieszczenia wydawał się zmieniać co chwilę, od nieistotnych zmian, jak zmiana ilości słońca wpadającego do środka, po zanikanie koloru ścian, szarzenie obrazów, jak i zupełne zanikanie w nich farby. Stanąłem w miejscu. Cały w strachu chciałem wykonać krok w przód, lecz nie mogłem. Teraz zrozumiałem, co oznacza paraliżujący strach. To co się działo w tym pokoju… TO NIE JEST NORMALNE. Nie umiałem tego określić. Określenie „dziwne” zdecydowanie nie oddawało powagi sytuacji. Z każdym krokiem pokój się starzał… Kurwa, jeśli ktoś to umiał wytłumaczyć, to tą osobą nie byłem ja. Stałem tak sparaliżowany strachem, obserwując zmiany jakie zaszły w pokoju. Okna, które przed chwilą dopełniały wygląd pomieszczenia, teraz były jakby powybijane, choć nie wyglądało na to, że ich krawędzie mogłyby skaleczyć. Podłoga, przed chwilą obłożona ciemnoniebieskim dywanem w tym momencie była pusta i zdecydowanie spróchniała. Widać było, że każdy niepewny krok mógł spowodować jej załamanie. Drzwi… W tym momencie zostały po nich jedynie framugi. A raczej to, co z nich zostało, o ile można było to nazwać pozostałościami. Mimowolnie cofnąłem się kilka kroków. Czułem, jak całe ciało drżało od uderzeń serca. Ponownie zmierzyłem wzdłuż i wszerz całe pomieszczenie. Każdy kąt coraz bardziej pustoszał, wszystko stawało się coraz bardziej zniszczone. W ścianach powstawały dziury, których wygląd wskazywał na to, że nie mogą przejść na wylot, zostając wewnątrz pokoju. Wbrew sobie zrobiłem krok w przód, potem kolejny… i kolejny. Strach przestawał być dla mnie problemem. Nie znikł zupełnie. Coś wewnątrz mnie zakazywało mi kolejnych ruchów, lecz nie miałem zamiaru słuchać. Był to teraz tylko tępy i nieistotny ból, który bez skutku chciał pozbawić mnie władzy nad sobą. Szedłem coraz pewniej, a muśnięcia na mojej twarzy stawały się coraz silniejsze,  choć sam nie wiem, czy naprawdę je czułem. Może to wymysł mojej wyobraźni? To co było wokół mogło być jedynie… złym snem, który widziałem nie śpiąc…     
                Zamknąłem oczy. Starałem się zrozumieć szept, który niósł ze sobą wiatr. Mimo, że w pomieszczeniu najbardziej słyszalne było bicie mojego serca i nie rozumiałem nic, teraz byłem pewien, że słyszę konkretne słowa. Zwolniłem krok. „Mały” - brzmienie wiatru niosło ze sobą to słowo. „Słaby” - kolejny dotyk wiatru obił się o moją twarz. „Ślepy” - ostatni szept rozpłynął się szybciej niż się pojawił. Pewność siebie zniknęła. Każdy kolejny krok był coraz trudniejszy, mimo to szedłem dalej. Niewielkie pomieszczenie dłużyło się niemiłosiernie. Krok za krokiem coś wewnątrz mnie kazało mi iść dalej i dalej. Podmuchy nie były już odczuwalne, tak samo szepty. One też zniknęły, a ja, sam nie wiem czemu szedłem w stronę pustej ściany. Odwróciłem głowę. Ponownie patrząc na zegar dostrzegłem tą samą godzinę co wcześniej. Po chwili wróciłem głową do pierwotnej pozycji. Ten moment na pewno zapadnie na długo w mojej pamięci. Sam nie wiem czym było to… coś stojące przede mną. Czerń i czerwień oczu przerażała, spalone ciało odrażało, a kości zamiast palców… Tego było za wiele dla mnie. Odwróciłem się… chciałem uciekać, lecz poczułem na szyi uścisk. Kościste palce mocno trzymały, lekko podduszając. Nie wytrzymałem. To było ponad moje siły. Tracąc je osunąłem się na podłogę, gubiąc także gdzieś przytomność. Zemdlałem...

*******

I znowu się udało. Kolejny rysunek od Yufustish'a. Czy warto było czekać? Moim zdaniem warto. Kolejny raz przełożył moje słowa na papier w wielkim stylu. Kolejny kawał doskonale wykonanej pracy.

A tak poza tym. W związku z tym, że od dwóch godzin już mamy gwiazdkę, chciałbym wam życzyć tylko spełnienia się życzeń z poprzednich lat. Nie lubię powtarzać po innych, ani nie będę dokładał kolejnych punktów na długiej liście niespełnionych marzeń...

P.S W niedługim czasie na blogu pojawi się wpis, dotyczący Harrego Pottera. A jaki? Na pewno nie będzie to jakieś fanfiction, ani dalsze losy. Po prostu uważam, że należy tą książkę pokazać z innej perspektywy niż fani i kościół.  Myślę, że będzie to małe urozmaicenie. Ot takie ziarenko piasku wśród kolejnych opowiadań.

środa, 16 grudnia 2015

Pokój - Wstęp



    Leżąc na ławce nie mogłem zebrać myśli. Wszystko postanowiło się zawalić w jednym momencie: dom, rodzina, znajomości. Wszystko teraz stanowiło odrębny świat. Czy prawdziwy? Sam nie wiem. Może po prostu starałem się odpychać to wszystko, co kiedyś było moim priorytetem. A może to już naprawdę inny świat?
    Przemyślenia starały się wywołać wielki wybuch wewnątrz mojej czaszki, by wydostać się na zewnątrz. Nagle po mojej twarzy przeciągnęła się smuga zimnego powietrza… po chwili druga. Otworzyłem oczy, a podnosząc się rozejrzałem po pomieszczeniu. Okna w budynku były pozamykane, drzwi również. Przetarłem oczy i spojrzałem na zegar. Była dokładnie pierwsza osiemnaście, a najcieńsza wskazówka zbliżała się do magicznej bariery sześćdziesięciu sekund. Położyłem się znowu. Mimo lekkiej depresji, jaką wywoływały we mnie te myśli polubiłem je. Nie dawały mi motywacji. Nie sprawiały też, że czułem się lepszy, ani gorszy. Po prostu były. Podobnie do mnie. Nie robiłem nic, po prostu byłem, zatruwając życie tym, którzy mnie kochali.
    Znów poczułem zimno, tym razem wyraźniejsze. Było jednak mi ono obojętne, nie obchodziło mnie. Liczyłem się ja, moje myśli i nic poza tym. Muśnięcia były coraz mocniejsze, a każde obijało się w moich uszach jak szept. Czy się układał w słowa? Nie… Chyba nie. Był to pewnie tylko efekt mojego zadręczania się wszystkim, co mnie otacza. 

-x-x-x-x-x-

W tym miejscu chciałbym podziękować twórcy rysunku, który zwie się Yufustish. Dziękuję za czas, który poświęcił, by go stworzyć, a także za to, że na kawałku papieru umieścił to, co u mnie zajęło kilka stron w zeszycie. Kawał dobrej roboty. Naprawdę spory kawał. 


© Halucynowaa | WS | X X X