Pokazywanie postów oznaczonych etykietą umysł. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą umysł. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 września 2017

My - Epilog

- Hej, myślałam, że cię nie dogonię – Jakby przez mgłę usłyszał głos Jessici.
                Czyli to jednak nie koniec. Znowu żyje? Przetarł oczy rękawem. Był w parku, gdzie zawsze pokonywał bariery samego siebie. Obok stała Jessica, zmęczona i pogniewana na niego. Mimo wszystko była. Nie stracił swojego ułamka sekundy. Wciąż zostało mu kilka rozdziałów do napisania.

---

Więc... Co tu dużo mówić. Najbardziej pokręcone opowiadanie na tym blogu uważam za zakończone. Mimo tego, co obiecałem narobiłem jeszcze większego bałaganu myślowego niż ten, który zostawał po poprzednich opowiadaniach. Ale z jednej strony to dobrze. Może z tego bałaganu znajdzie się pomysł na kolejne opowiadanie?

sobota, 21 listopada 2015

Kavar - Część 1, Rysunek





Latarnia rozpłynęła się w powietrzu, pozostawiając po sobie jedynie nadal palące się światło. W obrębie światła powoli zaczęły pojawiać się drzewa, kwiaty, trawa oraz wydeptane w niej kilka ścieżek. Eryk mimowolnie wstał. Teraz nie czuł bólu. Każdy ruch był zupełnie bezproblemowy. Dziwnym trafem nie dziwiły go zmiany w otoczeniu. Czuł, jakby były one codziennością.
Momentalnie cały widoczny obszar do złudzenia przypominał znany mu park, w którym spędzał wiele czasu.
Obrócił się wokół własnej osi, chcąc nacieszyć oczy dobrze znanym widokiem. Ponownie spojrzał w kierunku swojego rozmówcy, lecz nie mógł go nigdzie dostrzec.
 - Gdzie jesteś? – zapytał głośno.
Jedyną odpowiedzią było echo, nieco zniekształcone z nieznanych mu powodów. Rozejrzał się ponownie, tym razem nieco nerwowo. Czuł jego obecność, lecz nie mógł określić, gdzie się znajduje.
 - To nie jest śmieszne. – Stwierdzenie zawierało w sobie sporą nutkę strachu.
 - Za tobą. – Eryk po usłyszeniu tego powoli obrócił się w stronę, gdzie myślał, że usłyszał głos
Ponownie nie zauważył owej istoty, jednak uwagę jego przykuł kawałek kartonowej kartki leżącej na najbliższej ławce. Podszedł powoli do niej, po czym uniósł papier w celu zbadania.
 - Ale… - Głos Eryka zdawał się napotkać w gardle przeszkodę, której nie mógł pokonać.
 - Ale… - powtórzył sam za sobą. W odpowiedzi usłyszał jedynie skrzekliwy śmiech i pstryknięcie palcami.
Cała sceneria powoli zaczęła zanikać, by w końcu zostać zastąpioną nieprzyjemną scenerią, której punktem centralnym była owa latarnia. Eryk zdawał się nie zauważyć tej zmiany, był zbyt pogrążony w badaniu zawartości kartki, która jako jedyny element parku nie zniknął.
 - Teraz rozumiesz? – spytał głos, gdy uznał, że istnieje możliwość nawiązania kontaktu z Erykiem.
 - Ale… nie rozumiem… - Słowa Eryka przystroiła panika.
Słowa nie uzyskały żadnego komentarza, jakby z braku chęci przerywania tego monologu.
 - …ale to przecież tylko rysunek… to nie może być… przecież…
 - Być może – stwierdziła postać, przerywając, i nie próbując nawet przejawiać jakichkolwiek uczuć
 - Ale… jak… to tylko…
 - …rysunek. – Tym razem zdanie zostało zakończone przez drugą osobę – owszem. Jednak przypomnij sobie co było powodem powstania tego rysunku.
© Halucynowaa | WS | X X X