piątek, 26 maja 2017

My - Prolog



Sześciokrotny wrzask budzika sprawił, że sen powoli uciekał z uśpionej podświadomości Eryka. Na oślep zaczął macać biurko, szukając źródła denerwującego dźwięku, zbierając palcami milimetrową warstwę kurzu, która drażniła jego zmysł dotyku. W końcu odnalazł upragniony kształt, przypadkiem zrzucając go na podłogę.
- Wreszcie cisza – pomyślał, po czym zamknął oczy ponownie.
Trwał w objęciach Morfeusza kilka chwil, po czym zerwał się z łóżka, zrzucając z siebie kołdrę w kolorze diamentu na podłogę. Ciężkim krokiem ruszył w stronę łazienki, przyzwyczajając się do chłodu drewnianych paneli, z których składała się cała podłoga. Nim dotarł do drzwi, część zmysłów jakby postanowiła wybudzić się ze snu. Nacisnął na klamkę, po czym drugą dłonią przetarł oczy, które nie zdążyły się jeszcze przyzwyczaić do światła. Mimo tego gestu powieki mimowolnie zacisnęły się, nie pozwalając bieli kafli łazienkowych dostać się do środka. Przystanął na chwilę, by przeczekać ból w okolicach oczu, po czym powoli je otworzył pozwalając na adaptację wzroku do jaskrawych kolorów.
            Przed lustrem spojrzał w swoje odbicie. Akwamaryn jaśniejący z jego tęczówek stawał się coraz mniejszy, pozwalając źrenicy rozrosnąć się swoim kosztem. Czerń czakru wplątana w niedługie włosy rozrzucone po całości głowy dawała wrażenie, że jego znakiem zodiaku był kruk. Blada skóra twarzy niemal w pełni kontrastowała z ciemnymi włosami, mając jednak w sobie nieco więcej życia niż skóra topielca.
On sam czasem nie dowierzał, że żyje. Uznawał to za jedyny powód, dlaczego nie ma myśli samobójczych. A może miewał je czasem jak każdy, jednak umierały w nim, jeszcze zanim się narodziły? Tego nie mógłby powiedzieć sam, mimo że nikt nie znał go bardziej niż on.
Odwrócił swój wzrok od lustra. Nieprzyzwyczajone do zakończonego snu ręce ostatkiem sił uniosły się, by móc chwycić za rękawy podkoszulka i zrzucić go z Eryka, po chwili czyniąc to samo z resztą ubrań, które miał podczas snu na sobie.
Wszedł pod prysznic. Uderzenie zimnej wody na plecach niemal natychmiast pobudziło ospałe mięśnie, zarazem wybudzając ze snu ich właściciela. Jeszcze chwilę czuł, jak chłód stresuje jego ciało, po czym uderzył w kurek kierując go w stronę czerwonej kropki. Teraz czuł ciepło, rozleniwiające, a zarazem zmuszające do dalszego działania.
Kilka minut później mógł wyjść z łazienki. Od razu ruszył do kuchni. Poranna kawa i jajecznica – taką nazwę nosiło „śniadanie mistrzów” w jego wydaniu. Jeszcze tylko muzyka. Ona zastępowała mu rozmowę podczas posiłku. Wyrażała więcej, niż często wnosiłyby słowa w innej postaci. Mówiła o wojnie, polityce, życiu szarych ludzi, jak i tych, którzy go nie mogli zaznać. Mówiła o pieniądzach, o marzeniach, pasjach, jak również o ich braku. Mówiła o sobie samej, o muzyce, która nie jest ograniczona niczym. Dziwne, że coś tak udawanego mogło być aż tak prawdziwe. Te kilka minut zdecydowanie nastawiało charakter na pozytywne tory.
Spojrzał na zegarek – prawie dziesiąta. Dopił kawę i ponownie ruszył do łazienki. W kilka minut dokończył poranną toaletę i ostatni raz spojrzał w lustro. Coś nie pasowało. Zamiast niebieskiej tęczówki jego odbicie pokazywało czerwień, jaką widziałby byk, gdyby nie szare spojrzenie. Za nim ktoś stał. Nie mógł o nim powiedzieć, że to człowiek. Był niczym duch. Ciemny upiór z czerwonymi do granic możliwości ślepiami gapił się w lustro razem z Erykiem, wyciągając rękę ku niemu i łapiąc go za ramię.
Eryk szybkim ruchem złapał się za ramię, jednocześnie odrzucając głowę do tyłu, patrząc w miejsce, gdzie miała stać postać. Widział tylko powietrze. Po zjawie nie było śladu. W lustrze również nie było już nic, poza odbiciem Eryka, razem z tymi samymi, akwamarynowymi oczami, co wcześniej.
„Tylko mi się zdawało” – powiedział sam do siebie w myślach, po czym opuścił łazienkę, narzucił na siebie czarną bluzę i wyszedł z domu, zamykając za sobą drzwi na klucz.

---

Cóż mogę rzec. Po niezliczonej ilości czasu powracam z nowym, miejmy nadzieję trochę lepszym opowiadaniem niż to, co wstawiałem wcześniej. Mam nadzieję, że lektura któregokolwiek z rozdziałów nie okaże się stratą czasu, oraz że wprowadzi trochę światła na poprzednie opowiadania.

środa, 29 czerwca 2016

Sama - Rozdział V, "Winda"



    Drzwi się zamknęły, a ona wciąż miała wrażenie, że zna tego człowieka. Spojrzał na nią, najwyraźniej speszony faktem, że jest obserwowany. Momentalnie odwróciła wzrok. To był on! Przypomniał jej się moment, gdy mogła przez drzwi spojrzeć w jego oczy. Ten strach powrócił. Z kącika oka popłynęła jej łza. Łza, w której zawarte było 99% strachu, a resztę stanowiła sama woda.
- Nic ci nie jest? – spytał głosem tak wrażliwym, że strach zaczął ustępować  miejsca bezpieczeństwu, choć tylko na krótką chwilę.
- Nic… To tylko coś wpadła mi do oka. – Skłamała nieudolnie, myśląc: – Skąd w tobie taka czułość, skurwielu?”
    Nie mówiąc nic, przytulił ją. Stała przez chwilę wręcz przyklejona do ciemnego garnituru pachnącego przyjemnym, lecz męskim zapachem. Odepchnęła go. Serce straciło rytm, uderzając nieregularnie. W oczach jakby skończyły się krople, wyrzucając na zewnątrz jedynie przerażenie.
- Przepraszam jeśli… ekm… - Zaczął się jąkać. – Nie wiedziałem, że tak zareagujesz.
    Chciała mu wykrzyczeć w twarz, jakim jest skurwielem. Chciała wytknąć mu, jaką szumowiną jest, zabijając jedyną ważną dla niej osobę i zachowywać się, jakby nic się nie stało. Chciała, jednak przerażenie nie pozwalało jej na to.
- Nic się nie stało – tylko tyle potrafiła odpowiedzieć

---

    Między piętnastym, a szesnastym piętrem windą zatrzęsło, po niecałej sekundzie znowu. Za trzecim razem winda zatrzymała się i nic nie wskazywało na to, żeby mogła ruszyć dalej.
    Do strachu w oczach Mary dołączyła dezorientacja. Odrzucała głowę w każdą stronę, mając już przed oczami jak łysol wysyła ją w odwiedziny do Jessiki. Widziała w myślach, jak ją zabija, bez emocji i bez jakichkolwiek wyrzutów. Poczuła na plecach, jak spływają po nich krople zimnego potu. Całe jej ciało przeszły ciarki. Poczuła jak jej głowa staje się zimna, a po chwili gorąca jakby chciała sprawdzić, przy jakiej temperaturze może wybuchnąć.
- Nie możesz przebywać w ciasnych pomieszczeniach? – spytał. – Jesteś strasznie blada.
W odpowiedzi szybko kiwnęła głową nie zamykając oczu. Czuła jak bijące serce wysyła do jej tętnic ciśnienie, które można było niemal usłyszeć.
- Usiądź. Zrobi ci się lepiej. – Z tą samą troską w głosie podał jej rozwiązanie problemu
Nie odpowiedziała, siadając w taki sposób, że niemal padła na jedną ze ścian windy. On, upewniając się, że siedzi zrobił to samo.
- W ogóle jak ci na imię? – zadał pytanie, chcąc odwrócić jej uwagę od sytuacji w jakiej się znajdują.
- Mary – odpowiedziała, dusząc w sobie emocje.
- To ty byłaś przyjaciółką Jessiki? Szkoda jej. Wielka szkoda… - jak gdyby nigdy nic ciągnął rozmowę dalej
    Nic nie mówiąc zaczęła grzebać w torebce. Po chwili wyciągnęła z niej pióro, niemal rzucając je obok siebie. On jakby czekając na odpowiedź patrzył na nią z troską, której nie mógł udawać. Niczym brat, który czuwa nad bezpieczeństwem siostry. Nie było w nim ani krzty człowieka, który mógłby zabić. Choć wiedziała, że udaje, nie umiałaby tego udowodnić. Nie było w jego oczach nienawiści. Mogła w nich dostrzec niemal to samo, co mogła zobaczyć w oczach Mark’a – nieudawaną troskę i ciepło, którego w żaden sposób nie mogła opisać.
- Nie przedstawiłem się… - powiedział karcąc się za brak wychowania. – Jestem Eryk.
    Znowu nie odpowiedziała, skazując ich na kolejną chwilę, w której najbardziej słyszalnym dźwiękiem była cisza.    W pewnym momencie do jej uszu dobiegły dźwięki, których nie mogła zapomnieć od feralnej nocy. Długie, co chwilę zmieniające wysokość – takie same, jakie utkwiły w jej pamięci. Położyła rękę na piórze, mocno je ściskając w dłoni.
- Przepraszam – powiedział, spoglądając na jej dłoń – Okropny nawyk. Kiedyś mama gwizdała w ten sposób… Boże, świeć nad jej duszą – powiedział czyniąc Znak Krzyża.
    Chwilę siedzieli w milczeniu. Chwila ta zmieniła się w kilka minut, aż winda szarpnęła, powoli ruszając w dół. Chwyciła pióro w dłoń i powoli wstała. Po chwili schyliła się, by podnieść torebkę, która została na podłodze. Jeszcze tylko kilka pięter i będzie mogła bezpiecznie wyjść z windy, nie bojąc się o własne życie. Ostrożnie włożyła dłoń do torby, szukając teczki, kiedy nagle zadzwonił telefon. Lekka mgła otoczyła jej oczy, Nie zdążyła nic zrobić. Ledwie podniosła wzrok, gdy zobaczyła jak on rusza w jej stronę niemal wyskakując z pozycji siedzącej. W ułamku sekundy zobaczyła martwą Jess, siebie w kałuży krwi leżącą w windzie i ten jego wzrok, pełen satysfakcji i bez odrobiny wyrzutu.
     Wola przeżycia okazała się silniejsza niż uczucia, czy to co mówi rozum. Nim zdążył ją dotknąć wbiła mu ostrze pióra w szyję. Zaczął powoli tracić krew, która znikała po zetknięciu się z czernią garnituru. Szarpnęła ręką, wyciągając pióro, lecz tylko na moment. Kolejne ciosy trafiły w jego szyję. Jedno z nich musiało trafić w tętnicę, zmuszając go do odruchowego złapania się w miejsce nadmiernego wycieku krwi. Ona traciła powoli ostrość widzenia, patrząc jak oprawca stał się jej ofiarą. Upadła na ziemię, a jedynym dźwiękiem jaki brzmiał w jej głowie był gwizd, jaki wydawał z siebie łysol. Przez chwilę zdawało jej się, że słyszała głos Mark’a, wołający o pomoc…

---
 

    Gdy otworzyła oczy leżała w windzie, a wokół niej zgromadzeni byli niemal wszyscy znajdujący się na parterze. Cała podłoga była zalana krwią. Lecz coś tu nie gra… To nie łysol leżał na podłodze, tylko ten, który był dla niej teraz tak ważny. Naprzeciw niej leżało martwe ciało Mark’a…

czwartek, 23 czerwca 2016

Sama - Rozdział IV, "Czekając"



    Z pracy wychodziła punktualnie jak zwykle. Nie zdobywała może tym punktów u szefa, jednak nadgodziny to ostatnie na co miała ochotę. Dziś pierwszy dzień. Pierwszy, choć może i ostatni, kiedy ani przez chwilę nie myślała o zmarłej przyjaciółce. Czemu? Nieważne. Najważniejsze, że teraz była spokojna. Jeszcze tylko kilka papierków do wypełnienia… Nie zauważyła ich wcześniej, musiała przeoczyć. Schowała wszystko do teczki, wkładając pióro do specjalnie tam zarezerwowanego miejsca. Dokończy to w domu.
    Zabrała z wieszaka swój płaszcz, jednocześnie włączając dźwięk w telefonie i czytając smsy. Ze swojego pokoju pracy wychodziła przepychając drzwi plecami. Narzuta przewieszona na jej ręce i torebka nie ułatwiały jej przejścia, mimo to wszystko poszło bezproblemowo. „Wiem kim jesteś i co dzieje się w twojej głowie” - głosił nagłówek jedynej wiadomości. Mimo, że to jedynie spam wysyłany, by pseudo wyrocznie mogły znaleźć idiotów, który wierzą w ich tajemne moce coś ją przerażało. Tak jakby było to wysłane z myślą o niej. Schowała telefon do torebki i ruszyła w stronę windy. Rozglądając się po widocznych stanowiskach doszła do wniosku, że nie tylko dziś kończy o tej, o której powinna. Wcisnęła przycisk przywołujący windę oczekując, aż ta łaskawie wgramoli się na niemal ostatnie piętro wieżowca. Stała kilka minut, nadal nie słysząc, charakterystycznego dźwięku.
Nagle ktoś puknął ją w ramię. Podskoczyła. W jej głowie zaczęły co chwila zmieniać się obrazy. Martwa Jessica, łysol nad jej ciałem, jego spojrzenie i najstraszliwsze wizje, jakie mogła w ciągu tego ułamka sekundy wytworzyć jej wyobraźnia. Szybkim ruchem głowy spojrzała do tyłu. Jej twarz przystroiła ulga, a lekkie wyplucie powietrza tylko potwierdziło ten stan.
- Cześć Mark, wystraszyłeś mnie – stwierdziła zgodnie z prawdą, wciąż nie do końca potrafiąc wyrównać oddech
- No cześć – powiedział z lekkim uśmiechem – aż taki straszny jestem?
Żartując poprawił jej włosy z czoła, które osunęły się tam w chwili okazania przez niego swojej obecności. Myśli z jej głowy zniknęły. Spojrzała w jego oczy. Widziała w nich bezpieczeństwo, jakiego nie zaznała od lat. Jego dotyk na jej włosach, kilkudniowy zarost na twarzy i wzrok z jakim na nią patrzył… Coś w niej pękło. Nie zauważała go do tej pory, w każdym razie nie od tej strony. Wydał jej się inny niż wszyscy.
- Dzięki – wydusiła z siebie, lekko się czerwieniąc i uśmiechając wstydliwie, nie odrywając wzroku od jego oczu
Błękit otaczał czarną otchłań, której głębię czuła w sercu. Im głębiej patrzyła, tym więcej w niej widziała. Jakby znała go od zawsze, a jednak właśnie poznawała na nowo. Minęła chwila, może dwie. Stali wpatrzeni w siebie, niczym astronom podziwiający nowo poznany gwiazdozbiór. A może poznali te gwiazdozbiory? Nie wytrzymała. Rzuciła się w jego ramiona, nie przejmując się, co sobie pomyśli ani co zrobi. Tak bardzo tego potrzebowała. Tej czułości. Przez te wszystkie lata potrzebowała tylko bliskości i ciepła drugiej osoby. Chciała czuć, jak dwa serca niemal się stykając odpowiadają sobie echem, by po chwili bić tym samym rytmem.
    Wszystko w jednym momencie się zmieniło. Woda nie szukała ujścia w oczach, a ona nie bała się przeszłości. Wszystko, co czuła było teraz. Teraz był on, błękit jego oczu i to uczucie, które wszystko zamieniało w nieziemskie szczęście.

---

    Nieodłączny uścisk sprawił, że po chwili dopiero zauważyli stojącą już dłuższy czas na ich piętrze windę. Weszli do środka, trzymając się za ręce. Nie mówili nic. Słowa były zbędne. Żadne z istniejących nie potrafiło oddać tego, co czuła. Euforia to za mało. Radość to przy tym nic. Bezpieczeństwo również było dalekie. Szczęście… to niemal to. Temu słowu najbliżej było do opisania tego ciepła wewnątrz Mary.
    Znowu się  w niego wtuliła. Pokochała to uczucie. On nie protestował. Niewiele mógł zrobić. Odepchnąć ją? Nie wypadało, a nawet gdyby, to przywarła do niego na tyle mocno, że byłoby to nieosiągalne. Drzwi windy zamknęły się, by jedność, jaką tworzyli oboje mogła rozpocząć swoją podróż ku parterowi.
    Minęli pierwsze piętro… potem drugie. Kolejne zmieniały się co kilka sekund, tak długich, niemal niekończących się w uścisku, który sprawiał, że czas był inny. Sekundy były godzinami… godziny latami, a lata były wiecznością. Tworzyli własny świat, niedostępny dla nikogo. Dotykała go… Smakowała… Słyszała każde uderzenie serce, które biło wspólnie z jej. Czuła, że właśnie zaczęło się jej życie, bojąc się wyzwolić z uścisku, jakby bez niego miało się skończyć…
    Nagle winda zwolniła. Lekkie szarpnięcie spowodowało zatrzymanie się windy. Przestała czuć jego ręce na ciele. Nie wiedząc czemu też wypuściła go z objęcia. Drzwi się znowu otworzyły. Wyszedł z ciasnego pomieszczenia. Dwudzieste pierwsze piętro stało się miejscem ich pierwszego rozstania. W jego miejsce pojawił się ktoś inny, nowy pracownik firmy zapewne skończył swoją pracę. Nie widziała go tu wcześniej.
    Jednak zaraz… On kogoś jej przypomina…
© Halucynowaa | WS | X X X