niedziela, 17 września 2017

My - Rozdział XIV

 - Co się znowu dzieje? – pomyślał Eryk.
Znowu wszystko się zaczęło zmieniać. Ciemność powoli zaczęła ustępować miejsca z lekka niebiańskiej jasności. Powietrze zaczęły delikatnie przecinać różnokształtne kryształki, opuszczając się niczym pająk na swojej nici. Mimo lekkiego chłodu, jaki przyszedł z tą zmianą Eryk cieszył się, że tak to wygląda. Było to przyjemne otoczenie, odmienne od tego, jakie widział przez najbliższy czas.
 - Zaczniemy grę? – Coś jakby zaśmiało się gdzieś obok.
 - Tak – lekki głos odpowiedział niemal w tym samym miejscu.
Nie zwrócił na tą sytuację uwagi. Jakby to, co niosły te słowa było gdzieś w oddali, starając się odciągnąć horyzont jak najdalej. Jego uwagę przykuwało coś innego. Znów ona. Tym razem stała niemal na wyciągnięcie ręki od niego. Była jeszcze piękniejsza niż wcześniej. I ten błękit w oczach. Nie potrafił porównać go do niczego, co znał. Był taki… inny. Piękniejszy niż wszystkie inne.
            Nie mógł odciągnąć od niego wzroku. Nie chciał. Widział bezpieczeństwo. Tak, jakby wszystkie płomyki nadziei były zamknięte w jej spojrzeniu. Tak jakby było ono częścią jego samego. Tak, jakby widział w nich to, czego szukał od zawsze.
 - To naprawdę ty? – spytał niemal szeptem.
Serce zdawało się uderzać z coraz większą siłą. Z każdym, najmniejszym ułamkiem sekundy był pewien. To na pewno ona. Niepodważalnie. Jessica.
 - Skąd się tu wzięłaś? – zadał po chwili drugie pytanie, odrzucając uczucia na drugi plan.
Przecież miał być tu sam. Nie. Nie sam. Mieli być sami. On i jego chore wyobrażenia. Czyli musi być kolejnym z nich. Jest wyobrażeniem, które zna na pamięć. Jest wyobrażeniem, które istnieje naprawdę.
            Jego myśli w jednej chwili stały się bałaganem. Dopiero teraz odczuł prawdziwe zmęczenie. Ona jest tu - tam gdzie ponoć tylko on ma dostęp. A jednocześnie jest tam, gdzie każdy może ją dostrzec… Mimo to tu jest tylko dla niego. Nikt jej tu nie zna…
            Była taka piękna. Jak nigdy. Jak zawsze… W jego oku zakręciła się łza. Zdziwił się. Potrafi jeszcze płakać. Chyba…
 - Mogę cię dotknąć? – spytał, wyciągając ku niej rękę.
Odsunęła się. W jej oczach zobaczył strach. Nie objawiał się w łzach, ani ściśniętych powiekach. Po prostu tam był. Tak jakby ktoś schował tam wszystkie najciemniejsze obrazy, jakie można sobie wyobrazić. Mimo to pozostał w nich ten sam błękit. Z rezygnacją opuścił rękę.
 - Czemu? – spytał.
Tak bardzo pragnął tego dotyku. Bolała go ta odmowa. Tak jakby w jego serce został wbity sztylet z mieszaniną najbardziej żrących trucizn. Stał jak wryty. To tak wiele? Jedno muśnięcie – to jedno, krótka chwila, która miałaby go uczynić szczęśliwym do końca życia… O ile jeszcze żyje.
            Po chwili zrobiła krok do przodu, wracając na swoje poprzednie miejsce. Zdawała się pilnować swojego położenia, niczym figura stojąca na piedestale, mimo, że odchodzi z niego, gdy tylko ktoś chce jej dotknąć. I znów ten błękit. Znów bez strachu mącącego jego odcień. Znów ten prawdziwy przejaw wielkości zamknięty w tak niewielkiej przestrzeni.
            Tak bardzo pragnął jej dotknąć. Nie wiedział czemu. W sumie było mu to obojętne. Chciał tylko poczuć ciepło jej ciała. Dla tej krótkiej chwili był gotów pozostać w tym miejscu. Choćby na zawsze.
            Niech się dzieje, co chce. Ponownie podjął próbę. Tym razem wolniej. Podnosił rękę niemal w żółwim tempie, Wyciągnął ją ku niej, zatrzymując na chwilę. Nie protestowała. Czyżby mógł? Czy w końcu dostał tą szansę? Chyba tak. Nadal stała w miejscu.
            O tak. Jeszcze tylko centymetr. Jeszcze pół. Jeszcze ułamek sekundy dzielił go od szczęścia. Pozornego szczęścia. Gdy tylko zdawało mu się, że właśnie ją dotknął – nie czuł nic. Jego zmysły nie reagowały, żaden z bodźców nie rwał się do tego, by być odczuwalnym. Na Jessice z kolei zaczęły powstawać fale. Delikatne, niczym na wodzie, po której ktoś sunie palcami.
            Nie było jej tu. Była tylko złudzeniem, które miało go uszczęśliwić swoją obecnością.
 - Przepraszam. Nie chciałam, żebyś się dowiedział w ten sposób. – Rzuciła w jego stronę, zanim rozpłynęła się w powietrzu. Eryk był sam.

niedziela, 17 września 2017

My - Rozdział XIII

 - Eryś, Eryś, Eryś. – Coś zaśmiało się tuż nad jego uchem, przywracając go do świadomości. – Chcesz pełni władzy? Chcesz? Czy wolisz znów pogrążyć się w swojej słabości?
 - Nie – powiedział. Zbyt spokojnie. Zupełnie jak nie on.
 - Ale jak to? – To coś wyraźnie drwiło z niego. – Nie chcesz?
 - Nie. Nie chcę – powtórzył, choć nie wiedział sam, którą część pytania neguje.
 - A może? – Coś podniosło jego podbródek do góry. – Może tego wręcz pragniesz? Pogrążyć się we własnej słabości, bo nie masz w sobie dość odwagi, żeby być silnym? Żeby być jak każde, najsłabsze ogniwo. Jak opiekun, ta? Lubisz grać samego siebie? Co?
Eryk nie rozumiał już nic. Wciąż myślał, mimo to nie czuł, że choć trochę zbliża się do tego, jak wybrnąć z tej sytuacji. Niemal czuł, jak jego mózg trzeszczy od przepływających przez niego impulsów.
 - Eryś… - postać zaczęła mówić dalej. – Czemu taki mało rozmowny jesteś? Coś cię boli? A może po prostu wiesz, kto z nas ma rację?
 - Wiem – powiedział, po czym mocno zacisnął zęby. – Nie masz racji. Chcesz, żebym był najgorszy. Chcesz, żebym nie dopuszczał ludzi do siebie. Myślisz, że nie zranią? Do tego nie trzeba być w pobliżu. Jeśli nie pozwala się zbliżyć ludziom… - przerwał na chwilę - …nie pozwala się im być ze sobą. Nie chcę taki być.
 - Jesteś. Uwierz. Wątpisz w każdego po kolei. Starasz się utrzymywać dystans. Sprawia to, że jesteś pewny siebie. Im mniej wiedzą, tym lepiej jest wybierać to, co mają wiedzieć. Nie jest tak?
 - Nie jest. – Eryk starał się czerpać jak najwięcej powietrza.
Był zbyt wściekły, by czuć się przez niego teraz zastraszonym, czy onieśmielonym. Sama myśl, że przyzna się do tego, co to coś mówi była dla niego jak ugodzenie nożem. No, może ukłucie.
            Ale jednak z drugiej strony w duchu czuł, że owa postać ma rację. Tak jakby była pewna, że wie, co mówi. Jednak nie chciał żeby to była prawda. Bał się kolejnego ruchu. Nie wiedział, czy kolejnym jego posunięciem będzie następna riposta, czy raczej będzie dalej stosował swoją przewrotną psychologię.
 - Eryś. Żeby powstrzymać to, co złe nie możesz się poddawać. Musisz być jeszcze gorszy. Bo czy wchodząc w zło można się zatopić? Wiesz, nie mogę ci tego mówić, ale słuchaj. To, co robimy, wszystkie decyzje, które podejmujemy nie myśląc mówią o tym, kim jesteśmy. Gdy nadejdzie czas, nie myśl. Działaj. Daję ci słowo, że w najgorszym wypadku jedynie pobrudzisz buty.

niedziela, 17 września 2017

My - Rozdział XII

            Przetarł czoło rękawem i tak już brudnej bluzy, którą miał na sobie. Czemu nie może wrócić do rzeczywistości? I skąd mu się wzięły w głowie te bzdety? Bezbronność… Poszukiwanie schronienia? To brzmi jak tani wyciskacz łez. Mimo to przerażała go ich prawdziwość.
            Spokój. Musi się w uspokoić. Tylko jak, skoro nawet oddychanie sprawia mu kłopot?! Musi pomyśleć. Instynkt wciąż go pcha do przodu. Rozum wręcz przeciwnie. Czemu nigdy nie może wybrać tego, co każe rozum!!! Czemu zawsze słucha bezrozumnego strachu?!
            Przestał już zwracać uwagę na zmęczenie. Co ma być, to będzie. Biegł, mimo rosnącego bólu w nogach. Co chwila czuł przypływ siły. Przestał już nawet udawać, że zwraca uwagę na pokaleczone stopy. Jego serce waliło jak oszalałe. Tylko czy to na pewno był strach?
 - Tato? – niemal krzyknął. – Gdzie jesteś?
            W pewnym momencie poczuł silny ból w kostce. Szamotał się, tylko po to, by zjechać w dół. Znalazł się w pułapce. Zdał sobie sprawę, że krzyczy. Przestraszył się nie na żarty. Umilkł, mimo to krzyk trwał nadal. Czy oszalał?
© Halucynowaa | WS | X X X